Verjaardag in National Park Karkaly

De laatste update op deze blog is een half jaar oud, verwacht niet dat er regelmatig nieuws komt maar voor geïnteresseerden: een heleboel foto’s en kort verslag van mijn 32ste verjaardag die we vierden in nationaal park Karkaly.

De natuur is prachtig in Kazakhstan, probleem is alleen dat de verschillende nationale parken honderden kilometers bij elkaar vandaan liggen. Over het algemeen zijn de wegen slecht en het is dan ook nogal een uitdaging om ergens te komen.
Maar nu mocht ik mijn verjaardag vieren en kregen we ook nog eens bezoek van mijn zwager en schoonzus, voldoende reden dus voor een avontuur in de natuur.

Dag reizen…
Na een flinke dag pakken en de auto volladen gingen we op reis naar het nationaal park Karkaly. Dit ligt zo’n 450k rijden ten oosten van Astana. Ik wist dat er gewerkt wordt aan een nieuwe weg (eindelijk!) maar dat dit zou leiden tot zo’n verschrikkelijk stenenpad momenteel…

IMG_1575 IMG_1578

Overigens, de omgeving was prachtig groen door alle regen, maar de tijdelijke weg was een compleet modderbad. Na drie uur rijden was het hoog tijd voor een tussenstop, helaas nog niet eens halverwege door het vele oponthoud. Onze auto’s zagen er niet meer uit…

IMG_1582

IMG_3860

Wel leuk dat onze collega’s de uitnodiging aannamen, dat gaf namelijk wat extra lucht en ruimte in de auto.
Dikke pech hadden zij alleen ruim een uur later, het inhalen ging niet goed en wat bleek, de tegemoet komende auto was politie… vette problemen dus die we na veel praten gelukkig ter plaatse konden oplossen. Wel weer een extra uur oponthoud. :-(

Maar uiteindelijk, nog eens een uur later doemden vanuit het niets de bergen van Karkaly op aan de horizon. Ongelooflijk om na honderden kilometers lang glooiend landschap ineens zo’n bergmassief tegen te komen. Genieten van het eerste uitzicht.
Eenmaal op kampeer locatie was het al zeven uur, hoog tijd om tenten neer te zetten! Gelukkig hielp Ayana flink mee en natuurlijk stond de tent als een huis!
Uiteindelijk stond het kamp en was dit ons prachtige uitzicht voor een aantal dagen.

IMG_3871 IMG_3867 IMG_3861 IMG_1587
IMG_3875
IMG_3874

 

 

 

 

 

 

 

Omgeving verkennen
De eerste dag hebben we de omgeving bekeken: Ayana ging bloemetjes bekijken en zette daarbij haar eerste stapjes in het gras! Berik klom op de rots en met elkaar hebben we even genoten van het zonnetje. Later op de dag kregen we wat regenbuien en lagen we er vroeg in, nog moe van de lange reis van de dag ervoor.

DSC00938

IMG_1591

IMG_1594

IMG_1598

IMG_1602

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Verjaardag in Karkaly!
’s Morgens was er een prachtig versierde tent, even verderop naar het dorp kon ik een taart vinden die zowaar nog lekker was ook! De kaarsjes werden buiten uitgeblazen en toen de bui losbarstte zaten we heel gezellig met z’n allen in onze tent taart te eten.
’s Avonds hebben we nog een wandeling gemaakt totdat het pad op de rotsen liep. Eenmaal terug had Dieter al heerlijke houtgestookte thee van de samovar bij een warm vuur, top!

IMG_3877

IMG_3884

DSC00946

IMG_1619

Wandeling naar zwarte meer
Eén van de speciale plekken van dit nationale park is het zwarte meer. Het park staat bekend om zijn vele regenwater poelen, zelfs bovenop de berg, tussen de rotsen zijn kleine poeltjes te vinden. Dit meer is de grootste en we besloten hierheen te gaan.
Eenmaal lopend was het pad niet zo duidelijk en regelmatig was het flink zoeken. Des te groter natuurlijk de ontlading als je wél weer een pad vond!
Na twee uur klimmen, zoeken en opgegeten worden door terrormuggen kwamen we zowaar bij het meer! We vroegen ons al af of het nog ging lukken, maar we hebben het gehaald! Toen we dit wilden vastleggen op foto kwamen er spontaan natuurlijk ook een paar Kazakken bij staan, gebeurt wel vaker. We hebben heel veel foto’s met voor ons compleet onbekenden (en zo zullen wij ook wel bij hen op de foto staan).

DSC00953

IMG_1636

IMG_1641

IMG_1645

IMG_1647

DSC00958

IMG_1651

IMG_1656

En tja, dit uitzicht wilden we u niet onthouden…
Natuurlijk zaten we nogmaals bij elkaar rond het kampvuur voordat de volgende dag de terugreis zich alweer aandiende.

IMG_1659

IMG_3887

Ochtendwandeling en terugreis
Todat we ineens allemaal om vier uur ’s nachts wakker werden van gejodel en gejoel. Ik besloot met Ayana maar op onderzoek uit te zodat de rest nog wel kon proberen te slapen. Bleek dat verderop bij het meer een stel flink had gedronken en dacht dat ze wel mooi konden zingen. Nadat ik ze in het Nederlands flink had uitgescholden en drie keer stampij maakte reden ze eindelijk weg met hun auto.
Helemaal wakker besloot ik toen maar van de nood een deugd te maken en met Ayana een frisse ochtendwandeling te maken. Want het was wel een prachtige zonsopgang…
De nevels over het water die langzaam optrokken over de bergen, schitterende dauw op webben van spinnen met ochtendzon erover, er was teveel moois om vast te leggen. Helaas geen goede camera bij me dus dit is alles met de iPhone.

IMG_3889

IMG_3890

IMG_3891

IMG_3892

IMG_3897

IMG_3904

IMG_3911

Terug bij kamp was het tijd om tenten in te pakken en de terugreis aan te vangen. Het was heerlijk warm geworden die ochtend, daarmee hadden we geluk want alle andere dagen was het ’s morgens nat. Even waren we in de verleiding om langer te blijven, maar goed dat we dit niet gedaan hebben want we waren nog maar net onderweg en er kwam alweer een gigantische bui aan (altijd wel een indrukwekkend gezicht).

IMG_1692

IMG_1686

Op de lange reis terug verveelden zwager en schoonzus zich een beetje, dit resulteerde in een heleboel kiekjes van de omgeving. Ze hebben echt veel typisch Kazakhstan vastgelegd wat ik u niet wil onthouden. Geniet ervan!

IMG_1670

IMG_1672

IMG_1677

IMG_1679

IMG_1680

IMG_1681

IMG_1682

IMG_1698

IMG_1703

IMG_1705

IMG_1706

IMG_1709

IMG_1711

IMG_1715

IMG_1722

IMG_1731

IMG_1745

IMG_1746

IMG_1747

IMG_1748

IMG_1750

IMG_1751

IMG_1752

IMG_1753

IMG_1754

IMG_1757

IMG_1758

Ik heb genoten van mijn verjaardag en de natuur, terugkijkend, als ik had geweten dat de weg zo slecht was, had ik niet mijn verjaardag in Karkaly natuurpark gevierd… Uitgerust waren we niet door dit uitstapje maar gelukkig wel een prachtige tijd gehad.

Wekelijks uitstapje

IMG_2181

Eerst 10cm sneeuw weghalen.

Een wekelijks uitstapje is het inkopen halen op de bazar. Dit doen we op de weekendmarkt, waar een aantal vaste verkopers hun uien, tomaten, koekjes en noten aanbied.

Bij je eerste bezoek aan dit land staat een bazarbezoekje altijd op het programma, dat is gewoon leuk. Maar na 6 jaar vind ik deze manier van inkopen doen vooral erg omslachtig. Je loopt eerst je rondje om te kijken welke tomaten er het mooiste uit zien en waar ze het best geprijsd zijn. En datzelfde geld voor de eieren, het fruit, brood, etc. Dus ik stuur meestal mijn mannen met een boodschappenlijstje op pad. 3 kilo uien, 5 kilo aardappels. Dat soort boodschappen.

Tijdens dit wekelijkse rondje worden zoveel mogelijk dezelfde verkopers opgezocht. Omdat het fijn is een aantal verkopers te leren kennen, en als bijkomend voordeel krijgen we daar ook nog eens wat meer korting.

Tijdens de zomer staan er ook veel onbekende verkopers uit het zuiden, die hun groente en fruit in grote hoeveelheden verkopen. Zo hebben we toen lekker potten vol frambozenjam en pastasaus kunnen inmaken.

En daarvan genieten we nu in de winter, want ’s winters dunt de bazar flink uit. Naarmate de kou strenger wordt, verminderd het aanbod drastisch. Groente en fruit worden minder verkocht en ook het aantal verkopers daalt totdat alleen de vaste over zijn.

IMG_2188

Groenteverkoop uit verwarmde laadbak

IMG_2189

Bevroren eieren

 

 

 

 

 

 

Onze grote man vind deze manier van winkelen wel leuk, hij doet al het speurwerk en onderhandelen en komt thuis met kilo’s etenswaar. De kleine man gaat graag mee vanwege het ‘proeven’. Je koopt namelijk niet elke week hetzelfde pondje jong belegen kaas. Nee elke week zijn er weer andere soorten kaas, die mogen dan allemaal even geproefd worden. Deze aardige verkoopster weet wel dat kaas voor ons erg belangrijk is. De beste kaas, of in sommige weken de minst slechte kaas, nemen we dan mee.

IMG_2185Bij de fruitkraam krijgt onze kleine man vaak wel een mandarijntje of iets dergelijks. Maar het meest favoriet is toch wel de koekjeskraam. Want hij krijgt er een koekje, maar ook daar mag hij koekjes proeven! Terwijl de grote mensen even niet opletten pakt hij gewoon wat hij lekker vind. En in tegenstelling tot wat wij zouden verwachten vind men dat prachtig! Als hij een dikke koek te pakken heeft en z’n gezicht onder de poedersuiker zit wordt dat alleen maar lachend aangemoedigd. Jonge kinderen mogen hier zoveel!

Oh ja, en bij de noot en gedroogd fruit krijgt onze kleine man natuurlijk ook altijd wat rozijntjes toegestopt.

IMG_2183

Wekelijks koekje snoepen

IMG_2186

Buitendiepvries, -20 graden celcius

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IMG_2195Zo haalt onze grote man de voorraad boodschappen terwijl onze kleine man een mooie smultijd heeft, ons wekelijkse uitstapje!

 

 

 

 

Gelukkig Nieuwjaar!

 Het kan nog net, dus bij deze van ons de beste wensen voor 2016!

Kerst wordt hier natuurlijk niet gevierd, maar nieuwjaar is een groot feest.

IMG_4660 IMG_4669Onze peuter gaat sinds deze maand een paar ochtenden per week naar een lokale crèche en daar had hij meteen een nieuwjaarsfeestje! “Vadertje Vorst” kwam langs, samen met zijn kleindochter “Sneeuwvlok”. De kinderen mochten verkleed komen, die van ons was een leeuw. Er werd flink gedanst en natuurlijk was er voor ieder kind een cadeautje.

IMG_1972

weg onder constructie

IMG_1973

300 km rijden

Vervolgens zijn we naar het zuiden gegaan, om daar Oud & Nieuw te vieren. Het was een chaotische avond. Ik ben na al deze jaren nog steeds niet gewend aan de manier van feestvieren hier. Het is koken en eten en dan opruimen, even uitrusten en opnieuw koken en eten… Dus dat hebben we gedaan op oudejaarsdag. De hele dag in de keuken om Bauerzak, Piraski, salades en Manti te maken, wat we aan het eind van de middag hebben gegeten. Vervolgens werd de Banja (soort sauna) opgestookt, zaten we op oudejaarsavond (om de beurt) in de Banja en was het nog haasten om om middernacht de Besh Barmak op tafel te hebben.

IMG_0324IMG_0325 IMG_1986IMG_1992 IMG_2016

De kinderen hebben ook de hele avond uitgezeten! Onze baby was een geëerde gast, want je allereerst Oud&Nieuw is toch wel een bijzonder moment. En onze peuter snapte er helemaal niks van. Die zat om 23.00 aan tafel, te wachten wanneer er nou gegeten mocht worden. En toen het moment daar was was hij zo moe. Hij kreeg om twaalf uur een vuurwerk sterretje aangereikt en schrok daar zo van dat hij pardoes van zijn stoel viel! Hij vond het binnen maar raar en eng, dus wilde hij naar buiten. Maar het siervuurwerk dat we op de bazar hadden gekocht ging met een veel te harde knal af, dus toen zijn we maar snel naar binnen gegaan. Kinderen op bed en daarna eindelijk gezellig samen gegeten en thee gedronken.

IMG_2011

De volgende dag hebben we nog meer vrienden in het dorp bezocht en een dag later weer teruggereden naar Almaty. Ditmaal via de langere route omdat de kortste route onder constructie is, wat veel vertraging geeft. We werden verrast door prachtige witte bergen en schitterend uitzicht.

IMG_2001 IMG_1997 IMG_1998

 

 

 

 

Zomer in NL

Ooh wat erg, deze blog staat al een half jaar stil! Hoog tijd om daar verandering in te brengen!

We zijn drie maanden in Nederland geweest. We schrijven hier eigenlijk altijd alleen over Kazachstan, maar terug naar Nederland is voor ons ook altijd weer een hele cultuur shock.

- Als eerste, de schoenen die iedereen in huis draagt! Bah…

- De bedtijden van kinderen… Is er iets om 20.00 afgesproken, wordt er toch eigenlijk wel verwacht dat de kinderen op bed liggen… Die dreumes van ons loopt meestal zeker tot 21.00 door.

- De gastvrijheid, een koekje (of geen koekje) bij de koffie. Begrijp ons niet verkeerd, we zijn niks tekort gekomen, we zijn zelfs vreselijk verwend. Maar dat het ook geaccepteerd is om een biscuitje bij een kopje thee te geven vergeten we nog wel eens!

Woning

We wilden voor deze bijzondere tijd (geboorte van onze dochter en de kraamtijd) toch wel heel graag een eigen plekje. Na lang zoeken was er iets gevonden. Een huisje bij een dame in de tuin, op de grens van Staphorst en Meppel. Als Meppelers vonden wij het erg jammer dat dit buurtje nu net gemeente Staphorst heette. De andere kant van de sloot was al gemeente Meppel! Maar dan zou ons kind bij een thuisbevalling alsnog een Staphorster zijn.

Voor de familie van wie we het huisje huurden was het net andersom. Meppel had hun uitzicht verpest, waarom mocht Meppel daar de huizen bouwen, dat had gemeente Staphorst toch ook kunnen doen? De grond behoorde voorheen aan Staphorst toe.
Het was alsof we weer terug waren in ons Russische buurtje in Kazachstan. Waar Kazachstan volgens sommigen maar gewoon weer deel moest worden van Ruslan… En waar de huisbaas boven ons woonde en alles in de gaten hield.

Hier woonden we bij iemand in de tuin, in een tuinhuisje dat 50 jaar eerder gebouwd werd. Waar ons afvoerwater net als in de jaren 60 nog gewoon in de sloot geloosd werd. Jawel in de grenssloot, waar aan de andere kant van de sloot men in de nieuwbouw de auto’s nog niet met autoshampoo mocht wassen!

Afijn, dat was de eerste maand, we hebben er een twee weken gewoond, zijn toen ik 38 weken zwanger was lekker even een midweekje op vakantie geweest en hebben daarna besloten dat we toch nog even verder wilden kijken naar een andere plek om te wonen.

Dus zo was ik 39 weken zwanger en hadden we geen idee meer waar we ons kindje zouden krijgen. Na een paar heftige dagen (lees; geen huis, wel nesteldrang) kwam er via een facebook oproep een prachtig huis op ons pad. Wederom in Staphorst, maar deze keer het ‘echte Staphorst’.

Wat hebben we het daar fijn gehad. Een prachtig huis, lieve buren. We hebben er onze dochter gekregen, die nu toch voor de rest van haar leven Staphorst als geboorteplaats in haar paspoort heeft staan!

IMG_1414

Bedankt voor alle kaartjes!

Maand 2 was de kraamtijd. Veel kraambezoek, een mooi kraamfeest, honderden kaartjes en vooral genieten van ons mooie gezinnetje.

Maand 3 stond in het teken van teruggaan naar Astana. Het lukte niet om volgens plan 6 weken na de geboorte met z’n allen terug te gaan. Daarom is Nathan een paar weken in z’n eentje teruggegaan. Kon hij lekker even dag en nacht werken nadat alles te lang had stil gelegen. En konden wij iets langer genieten van het gemak en de familie in Nederland.

Eind augustus zijn we met z’n allen weer vertrokken.

Import Arman

(geschreven 20 tot 23 april, excuses, door drukte vanwege ons vertrek naar NL geen tijd om te plaatsen)

20 April Astana

Hoera! Vandaag is de bestelling aangekomen! Na het nodige oponthoud voor de betaling (het contract van vorig jaar was nu niet meer goed genoeg) was het vorige week verstuurd uit Engeland. Over een week vliegen we zelf naar Nederland, dus tijd begint te dringen.

Na het werk vanochtend direct door naar het vliegveld om de papieren op te halen. Deze vervolgens naar de broker brengen zodat zij de douane verklaring getekend kan krijgen. Alle duties, import belasting ed zijn al betaald. Had ook nog wat voeten in de aarde, de instantie waaraan betaald moest worden had zijn naam veranderd, dus moesten alle betalingen weer aangepast worden.

Vliegveld papieren ophalen
Dus naar het vliegveld om “even” de papieren op te halen. Ik krijg ze zo mee, ze moeten alleen nog gestempeld worden door de bagage afdeling…
Daar zit één dame achter een balie en vier wachtenden voor me. De laatste voor mij heeft 14 documenten, dus sta ik al wachtende dit te typen voor inmiddels 50 minuten… Op mijn vraag of mijn ene document er niet even tussendoor mag krijg ik een dreigend antwoord dat ze zo gaat lunchen. Haha, bedankt, mijn lunch valt met dit wachten ook in het water.

Onderwijl bel ik een potentiële klant: excuses, afspraak om 14:00 gaat niet lukken. Kunnen we verlaten naar 16:00? Ik heb een statafel in de auto liggen, deze wil ik voordat ik hem vanavond verkoop eerst nog aan deze klant laten zien. Ik krijg nog een paar belletjes, het helpt wat bij het wachten.

Het spul wat hier staat zijn negen rollators, acht standaard en één speciale. Deze speciale is besteld voor een cliënt waarvan de donor toegezegd had te zullen financieren. Helaas heeft deze donor zich terug getrokken (“crisis, er zijn onvoldoende fondsen”) waardoor Arman nu met de laatste tenges deze import financiert. (Kazakse munt, op dit moment zo’n 200 tenge voor 1 euro)
Gelukkig zijn twee van de rollators al verkocht, de andere zijn er voldoende potentiële klanten maar echt kopen is nog lastig.

Na 50 minuten krijg ik de documenten mee, met de stempel erop, maar inmiddels is het wel zo laat dat het inklaren van de import diezelfde dag niet meer lukt.

21 April
De broker die mij helpt is druk bezig met de documenten. Tegen de avond heeft ze slecht nieuws, de douane waar ze nu is vraagt om extra documenten dat dit geen medische apparatuur is. Ze zegt mij niet ongerust te worden, morgen probeert ze een andere douanekantoor.

22 April
’s Morgens vraagt mijn broker mij naar haar kantoor te komen. Er moet nog een klein bedrag (zo’n 10 euro) bijbetaald worden op de importbelasting.
Nadat dit geregeld is wil de douane zelf naar het vliegveld om de spullen te inspecteren, maar dit kan hij pas aan het eind van de middag doen. Waardoor de documenten pas weer de volgende dag klaar zullen zijn… opnieuw zegt mijn broker niet te wanhopen.
Even later komt ze terug: “Alles is klaar, we gaan samen naar het vliegveld.” Hoe kan dat nu? “Oh, ik moet even van alle producten een foto maken.”

Onderweg naar het vliegveld hebben we lange gesprekken over importeren en de regelgeving in Kazakhstan. Ik vraag haar: “Als er maar een klein verschil is in de importbelasting, kunnen goederen dan niet onder voorbehoud vrijgegeven worden? Maak een duidelijke afspraak dat x-bedrag binnen zoveel dagen betaald moet zijn, zo niet dan volgt een fikse boete en geef de goederen vrij. Zorgt voor snellere doorstroom.” (natuurlijk ken ik het antwoord wel)
Zij antwoord: “Als broker, als ik ook meer 1 tenge fout bereken dan sluit de overheid mijn bedrijf en krijg ik een boete van 10.000-en euro’s. Ik zou graag dergelijke afspraken maken, maar dat kan niet. Nathan, als wij later grootouders zijn dan hebben we het hier nog steeds over…”

IMG_0330

Alle dozen in de auto, past precies!

Niet erg hoopgevend, wel is het zo dat dit de derde internationale import voor Arman is en ondanks dat het altijd een hoop gedoe is, het lukt wel. Dus dat geeft toch een beetje hoop…
Uiteindelijk op het vliegveld is het uiteraard het gebruikelijke nogmaals stempelen en tekenen van documenten, betalen van opslagkosten etc. en uiteindelijk het mooie moment: inladen in de auto!

Vervolgens rijden we naar de opslag en daar maakt mijn broker nog een aantal foto’s van de inhoud van de dozen.

Tenslotte vraag ik haar: “Ainur, wanneer stuur je de rekening?” Waarop ze wegloopt en wuift: “Hoeft niet, je doet goed werk voor kinderen…”

Nauruz, lentefeest, Perzisch nieuwjaar II

Zondag 22 maart (drie weken geleden) was het Nauruz. Dit feest is minstens zo belangrijk als het nieuwjaar. Mensen bellen elkaar op om te feliciteren met Nauruz, familie reist het hele land door om een paar dagen samen door te brengen en het huis is de hele dag open voor goede buren die bij elkaar binnenkomen om koeshe te drinken.

IMG_0503
We zijn ‘s ochtends naar het park gegaan waar allerlei instanties een yurt hadden ingericht. Zo waren er onder andere yurts van de school, het ziekenhuis en het cultuurhuis. In elke yurt moesten we eigenlijk Nauruz koeshe drinken. Een drank (of eigenlijk koude soep) die met Nauruz niet mag ontbreken, gemaakt van de laatste restjes granen en vlees van de winter, wat een paar dagen heeft staan gisten in zuivel. Het is dus een zure drank, en ieder huis maakt hem weer net iets anders. Als het even lukt drink ik ze beleeft op, maar stiekem was ik wel jaloers op m’n zoon die nog puur en ongerept na het proeven een heel zuur gezicht trekt, keihard “nie lekke” zegt en daarmee vervolgens wegkomt of zelfs nog wat lekkers toe krijgt. Bij mij geloofden ze niet dat ik nu geen grote porties kan eten of drinken. Als de koeshe nog niet heel lang heeft staan gisten kunnen we er wel een kom van leeg drinken, maar de heel zure versie sla ik zeker nu liever over. Toch heb ik tot kokhalzen toe heel wat koeshe gedronken en vervolgens heel wat mensen beledigd dat ik het niet op kreeg en er al helemaal geen zware maaltijd vol vet en vlees achteraan kon eten. Ik vraag me nog steeds af hoe hun zwangere vrouwen dit toch doen…

DSC00564 DSC00585

 

 

DSC00576

DSC00579

 

DSC00566

DSC00572

 

Zodra onze zoon had ontdekt dat er in elke yurt een tafel vol eten stond, waaronder zijn favoriete baurzak (gefrituurde broodjes) en soms zelfs pannenkoeken, wilde hij overal wel naar binnen. Hij is verwend deze dagen!

In het park was ook weer een concert, vol dans en zang. Wat me altijd zo verbaasd is dat concerten hier allemaal geplaybackt worden. Men is dol op muziek, zingen en dansen. Op feesten wordt getoast met woorden, maar staat er ook regelmatig iemand op om een lied ter gehore te brengen. In cafe’s zit regelmatig een zanger live te zingen. Wij zijn altijd blij als we weg kunnen voordat de zanger begint, zo hard gaat dat. Maar degenen die het gemaakt hebben, zoals Ernur, die playbacken vervolgens elk concert! Zaterdagavond was alles geplaybackt. Op tv zijn de shows vaak geplaybackt en hetzelfde voor openlucht concerten op feestdagen. Terwijl amateurs niet bang lijken om hun stem te laten horen.

IMG_0388Na de festiviteiten in het park was het tijd om onze eigen tafel te dekken, want de eerste gasten die zouden komen waren Ernur en zijn vrienden!

 

Vervolgens hadden we af en toe wat buren over en zijn we zelf ook nog bij wat buren geweest. ’s Avonds kwam de oudste zus met haar gezin nog aan en stond er uiteraard besh barmak op het menu. Het was vooral een fijn samenzijn en heerlijk even buiten te leven. Geen internet, alle verplichtingen ver weg, gewoon even aan het dorpsritme overgeven.

 

Nauruz, lentefeest, Perzisch nieuwjaar I

Ter ere van de lente zijn we eind maart voor een weekje naar het zuiden afgereisd. En wat was het heerlijk, van -6 naar +20C! Hier in Astana lijkt er elke week wel minstens één iemand in ons gezin ziek te worden. Vlak voor vertrek was het weer flink raak, maar in het zuiden zijn we allemaal opgeknapt. Dat alleen was de reis al waard.

Na de hele vrijdag flink zakendoen in Almaty was het zaterdag tijd om naar het dorp af te reizen. Er stond weer enorm veel politie te controleren en de weg zat vol met stadsmensen die voor Nauruz naar hun families in een dorp wilden, dus we waren blij dat we 5 uur later eindelijk in ons dorp waren.

IMG_0506IMG_0376 IMG_0377

 

 

 

 

Er was die avond een concert in het cultuurhuis, ze hadden drie kaartjes, dus moeder, zus en ik mochten erheen. De mannen zouden thuisblijven. Het was een concert van Ернұр Қабылдаев, de lokale ster die het tot de derde plek in “The Voice of Kazakhstan” heeft gebracht! En nu trad hij op in het dorp waar het allemaal begon. Het concert heette daarom ook “Dank aan het dorp” Het begon met een aantal lovende woorden van de burgemeester en een zegengebed van een van de ouderen. En na het eerste lied gaf Ernur zijn moeder een grote bos bloemen als dank.
Elke plek was bezit en de gangpaden waren veranderd in staplaatsen. Het zat echt propvol. Onze zus heeft zelf conservatorium gedaan en kende zo ook de andere artiesten die tussendoor met een traditioneel muziekstuk of dans optraden.

IMG_0378 (klik op de link om Ernur op het concert te horen)

IMG_0379 (klik op de link om Ernur nogmaals te horen)

IMG_0380 (klik op de link om een vriendin van Eigerim te zien dansen)

Als je nog meer Kazakse popmuziek wilt horen, hier is Ernur’s auditie bij “The Voice”

En het tweede lied is er een die hij ook tijdens het concert zong. Het refrein zegt iets van; ‘mijn liefste, mijn droom, vergeet me niet’

 

Piraten in Kazakhstan

Sinds een maand werk ik nu in een kinderdagcentrum op vijf minuten loopafstand van ons huis. Elke ochtend van 9:00 tot 11:00 werk ik hier mee met de afdeling “fysieke oefeningen”. Net als mijn collega’s zorg ik voor de behandeling van één groep kinderen. Een aantal hiervan kunnen inderdaad de fysieke oefeningen (vaak gericht op lopen) goed gebruiken maar voor een aantal kinderen, bijvoorbeeld kinderen met problemen met de arm en/of hand, is er toch iets anders nodig.

In Nederland kwam ik bij collega therapeuten in Apeldoorn in aanraking met een nieuw concept: piratengroep. Dit is een speciale groepsbehandeling voor kinderen met een eenzijdige verlamming. Deze kinderen kunnen lopen maar hebben vooral moeite om hun beide handen te gebruiken. Eén arm en hand is vaak verkrampt en ze doen dan alles met de goede hand.
In deze piratengroep wordt juist deze goede hand vastgebonden zodat ze wel met hun moeilijke arm moeten werken. Het klinkt misschien erg onaardig, maar onderzoek heeft uitgewezen dat hierdoor hun mogelijkheden juist vergroot worden.

De piratengroep in Nederland is natuurlijk goed georganiseerd met mooie spelletjes, een programma en prachtige piratenpakjes. In Astana laat dit nog even op zich wachten maar waren mijn collega’s wel enthousiast over het idee. Dus tijd om uit te proberen…

Introductiespel: bal overrollen

Introductiespel: bal overrollen

Voor deze eerste keer had ik, in mijn ogen hele simpele, activiteiten verzonnen. Eerst maar even simpel beginnen met één hand een bal over te rollen. Daarna uit een bak lego stenen zoeken waarmee vervolgens gebouwd kon worden. Tegelijkertijd had ik in de andere ruimte een parcours uitgezet waar je twee handen moet gebruiken om doorheen te komen.
Probleem was nog wel even; waarin verstoppen we de stenen? In eten kan niet, is cultureel onacceptabel. In water? De kinderen zouden het te koud krijgen… In zand? Nee, dan worden ze véél te vies. Papieren proppen? Zonde van het papier…
Uiteindelijk wist één van mijn collega’s een oplossing: ballen uit het ballenbad! Zodoende hadden we hiermee de teil gevuld en konden we van start.

Stenen verstopt onder ballen.

Stenen verstopt onder ballen.

Zoeken en bouwen

Zoeken en bouwen

 

 

 

 

 

 

IMG_0012_2

Ik had op flinke tegenwerking van de kinderen gerekend als we hun arm vastbonden, maar dit viel alles mee. Ze vonden het nieuwe vooral leuk en spannend. Het simpele bal overrollen ging al veel langer door dan ik dacht en ik moest deze stoppen vanwege de tijd.

Daarna werd er geestdriftig gezocht en gebouwd. Met goede samenwerking kwamen hele torens tot stand. Tenslotte was het spelen en klauteren door een parcours ook een succes.

IMG_0013_2
Bij afscheid bedankten de kinderen extra en waren ook mijn collega’s enthousiast. Inmiddels hebben we dit al één keer herhaald en wordt het een vast onderdeel van de week.

Collega’s uit Apeldoorn, dank jullie wel voor de ideeën!

We zijn er! Met tips voor andere alleenreizende moeders.

We zijn weer allemaal samen in Astana. In ons prachtige nieuwe huis, dat heeft hij goed uitgezocht en was voor ons fijn thuiskomen.

Deze reis was echt misschien wel de ergste vliegreis die ik ooit heb gehad. Eerst natuurlijk de vertraging in Nederland waardoor we mijn ticket moesten omboeken en daarbij het ticket van onze peuter moesten bijboeken. Ja peuter, hij is woensdag 2 geworden! Dat betekent dat hij dinsdag nog op schoot had mogen reizen, maar vanaf woensdag zijn eigen stoel moest boeken…

Vervolgens kon ik niet online inchecken en zelfs bij de apparaten op Schiphol lukte het niet. Dit had er blijkbaar mee te maken dat ik met een kind reis dat zijn vaders achternaam draagt… Gelukkig waren we hierop voorbereid, ik heb immers al een keer onvoorbereid bij de marechaussee gezeten en daar hebben we van geleerd. Dus trouwboekje mee en een brief dat mijn man mij toestemming geeft om met mijn eigen kind te reizen. Bij zowel het inchecken als bij de douane werd hiernaar gevraagd. Erg toch dat dit moet!

Ik was goed voorbereid op het alleen reizen, met peuter en zwangere buik (dus geen rugdrager meer). Mocht je ooit met een peuter (alleen)reizen dan zijn dit de dingen die me geholpen hebben:

Een tuigje voor de peuter, je komt handen tekort! Veiligheid boven alles.

Voldoende activiteiten voor onderweg, alles in aparte zakjes, zodat ik niet de hele reis in de tas aan het graaien hoefde. Zo hadden we bij ons:

  1. Een fotoboekje, met foto’s van wie we in Nederland hebben gedaan, van papa die we straks weer gaan zien en heel veel foto’s van hemzelf. Want jezelf zien is natuurlijk het allermooiste.
  2. Een magneet –tekenbordje. Met een touwtje voor de pen, want ik ga niet vaker bukken dan nodig!
  3. Een kleurboekje met stickers en de goedkoopste krijtjes die ik kon vinden.
  4. Boekjes
  5. Houten puzzel
  6. Een zelfgemaakte puzzel van oude wenskaarten, die met een klittebandje op een vilt-bord plakten. Als hij groter is ga ik zeker meer met klitteband icm vilt doen! Ideaal voor onderweg
  7. Een klein vakkendoosje met gekleurde roosjes. Hij kon ze op kleur sorteren, van vak naar vak verplaatsen of allemaal in een vakje proppen. Ik was verbaasd dat hij dit zo leuk vond!
  8. En mijn grootste redding voor onderweg bleek een schoenendoosdeksel waar ik met vilt en krijt een paar straten op had gemaakt, samen met een oud make up tasje met kleine auto’s. Door de opstaande randen van het deksel bleven de auto’s in de doos. Ik heb alle activiteiten afgewisseld zodra hij ongedurig werd of gooi-neiging kreeg en hij bleef maar om z’n auto’s vragen.
  9. Mijn laatste troef was de Iphone gevuld met filmpjes van hemzelf, maar deze heb ik gelukkig niet hoeven gebruiken. Ik heb er een hekel aan als hij met m’n telefoon speelt, en toepassingen opent die niet voor hem zijn.

En verder natuurlijk heel veel rozijntjes, biscuitjes, brood, appels etc. We hadden een vlucht zonder eten en ik ga nu niet moeilijk doen over snoepen. Voldoende water en een paar pakjes drinken krijg ik ook eigenlijk altijd wel door de controles als ik met een jong kind reis. Ik had nu in totaal een liter water en twee kleine pakjes drinken mee!

IMG_9487 IMG_9488 IMG_9489 IMG_9491 IMG_9492 IMG_9493

 

 

 

 

 

 

 

Het was middag, dus ik hoopte zo dat m’n zoon ging slapen. Helaas, er was veel te veel te zien en te horen. Maar hij was ook zo moe… Hij heeft het ontzettend goed gedaan. Toen we gingen landen gingen de lampen uit. Hij constateerd tevreden; ‘Donker’, doet z’n ogen dicht en gaat slapen!

We hadden een uur vertraging en ik had maar anderhalf uur overstap tijd. Dus in Kiev probeerde ik zo snel mogelijk buiten te komen, maar ze hadden alle kleine kinderen op de achterste rijen gezet. Eenmaal buiten bleek mijn haast voor niks, we gingen met de bus. Daar heb ik zo’n hekel aan, dat gesjouw met tassen, kind, ingeklapte kinderwagen. Dus nooit meer meenemen dan je kan dragen, ook al is het zo verleidelijk nog dat ene koffertje te vullen met koffie, hagelslag en stroopwafels… Gelukkig heb ik die verleiding weerstaan, dus alles kon mee. Hoewel op dat moment de peuter m’n eerste zorg was en onze paspoorten mijn tweede zorg. Wat verder allemaal meekwam naar Astana was mooi meegenomen, als ik die vlucht maar haalde!

De kinderwagen maakten lawaai van de zware bepakking, dus iedereen ging voor ons aan de kant. Alleen bij de controle moest alles weer over de band. Eenmaal boven hoorde ik ze nog net omroepen ‘…Visser, Astana, Gate 07, het boarden gaat sluiten.

Wat was ik blij toen we eenmaal in het vliegtuig zaten! Onze stoelen waren al aan iemand anders weggegeven, maar in plaats daarvan mochten we nu helemaal vooraan zitten. En de stewardess hielp me ook nog met de handbagage.  We hadden het gehaald!

Ruim vijf uur later landden we in Astana. Zonder koffer, maar dat maakte me niet meer uit… Eindelijk thuis!

Nieuw huis!

Zoals Evelien al schreef ben ik (Nathan) nu in Astana. Hier is mijn eerste taak een huis vinden voor ons gezin en tegelijkertijd verder werken met Arman.
Zondag kwam ik aan en maandag (gisteren) begonnen met het bellen van een aantal huizen en cliënten. Met huizen had ik nog niet direct succes, wel een verkoopagent die zei: “Maak je niet druk, ik bel je morgen.”

Huizen bekijken
Hij hield zijn woord, vanochtend werd ik gebeld om 10 uur, of ik per direct kon kijken. Nou, over een uurtje ok? Ik heb nog een jetlag, moest nog douchen en daarna de accu in de auto zetten, die staat ‘s nachts warm binnen want bij -30 gaat die echt helemaal leeg. ;-)
Maar zo was ik een uur later onderweg naar deze verkoopagent, Dargan. Onderweg belde hij me al ongeduldig: “Dit is echt een goede optie en als je niet snel bent is ie weg.” Maar hij had niets teveel gezegd:
- buiten: mooie speeltuin, autovrij in de luwte van de flat, een goede baan voor wandelwagens ipv een paar treden om bij de deur te komen.
- een lift zonder liftkaart/liftsleutel en de hele gang gelijkvloers… wow!
En de flat zelf is ruim opgezet, voor hier vrij grote kamers en zo waar, de verwarming kan zelfs handmatig uitgezet worden!

Hierbij een paar foto’s van dit eerste huis:

Ik vond het direct wel een goede optie, net huis, lichte egale muren wat een ruim en fris gevoel geeft, nette meubels, niet teveel en vooral: een goed grote keuken met veel opbergruimte. De eigenaar had de prijs na afdingen van de verkoopagent flink verlaagd, vervolgens weer verhoogd maar voor mij zakte hij toch weer wat. Een goede prijs maar om nu direct het eerste huis te nemen…

We spraken af dat ik over een uur mijn besluit zou laten horen. Onderwijl had ik de foto’s naar Evelien ge-appt en hoopte dat zij zo even zou kijken (het was nog voor zevenen in NL!).

De verkoopagent had in hetzelfde grote flatgebouw nog een optie. Een tikkeltje duurder dan de eerste, maar volgens hem ook beter. Eenmaal binnen een lieve vrouw met een één maand oude baby, daarom had ik bijna direct genomen maar toch even verder kijken. Inderdaad zoals de verkoopagent zei: de bank en stoelen zijn flitsend! Maar verder, geen wandmeubel, minder kastruimte en vooral de keuken, minder aansprekend dan het eerste huis. Paar foto’s:

Mijn voorkeur ging uit naar het eerste huis, maar om dat binnen uur zelf te besluiten… Gelukkig kwam Evelien online en we belden even via Skype terwijl de verkoopagent een bel kreeg van de eerste huiseigenaar… en zo besloten we daar al bellend in de auto het huis te nemen!

De verkoopagent keek wel even vreemd: “Hoe kon je nu met Nederland bellen?” Tja, een modem van Arman en iPhone met skype, ideaal!

Vervolgens ging ik met de verkoopagent opnieuw naar Aman keldi ara (de ‘opa’ van 69 die nu onze nieuwe huisbaas zal zijn) en daar aangekomen ondertekenden we in onze auto het huurcontract, betaalde ik de eerste maand huur en kreeg de sleutels! Klaar, in één dag een huis in Astana!

Komende zondag ga ik verhuizen, een aantal vrienden zullen helpen met alle spullen naar binnen brengen en dan heb ik mooi een week om alles klaar te maken voor Evelien en Berik. Zie ernaar uit om weer samen in een huisje te wonen!

1 2 3 6